Стравот е нормален – до одредена мера
Стравовите се дел од детството. Кога стравот го спречува детето да оди на училиште, да се дружи или да спие, разговорот со психолог може многу да помогне. Со помалите деца работиме низ игра, а родителите учат како да го поддржат детето дома.
Оваа страница е информативна и не поставува дијагноза. Секое дете се развива индивидуално.
Што може да забележите
Знаци на кои вреди да внимавате
- Тешко се одделува од родителот (градинка, училиште)
- Често прашува „а што ако…?“
- Се жали на стомак или глава пред училиште
- Избегнува ситуации, места или луѓе
- Тешко заспива или има кошмари
- Се вознемирува за мали промени
Јасен следен чекор
Како би изгледал првиот чекор?
Вашите забелешки
Разговор за возраста, секојдневието и прашањата што ве загрижуваат. Донесете конкретни примери.
Стручна проценка
Разгледување на потребите на детето и препорака за дополнителна проценка, ако е потребна.
План за поддршка
Објаснување на препораките и договор за следните чекори – во центарот и дома.
Прашања на родителите
Што најчесто ги интересира родителите?
Дали детето ќе „прерасне“ во стравот?
Некои стравови минуваат сами. Ако траат подолго и го ограничуваат секојдневието, навремената поддршка спречува тие да се зацврстат.
Како можам да помогнам дома?
Признајте го чувството, не го исмејувајте стравот и постепено, со поддршка, охрабрувајте го детето да се соочи со ситуацијата.